حمله به نهادهای بنیادین امنیتی و تصمیم‌ساز، تنها بازی با امنیت ملی نیست عبور از مرز عقلانیت است. آنان که نسخه انحلال می‌پیچند، آیا قانون اساسی را خوانده‌اند؟ آیا می‌دانند امنیت، شوخی‌بردار نیست؟ یا چنان بر شاخه نشسته‌اند که صدای اره‌ای را که بر ریشه می‌کشند، نمی‌شنوند؟

مسئله اینجاست که برخی از «انجام تکلیف برای ایران» رسیده‌اند به «تعیین تکلیف برای وطن». این نقطه، آغاز خطر است. حالا عده‌ای به جای ساختن میز وفاق، زیر آن می‌زنند گویی فراموش کرده‌اند که اگر سقف این خانه فروبریزَد، آوارش بر سر همه خواهد نشست.

امروز، بیش از هر زمان، ایران به عقلانیتِ انقلابی، همبستگی ملی و فهمِ دقیقِ میدان نیاز دارد. در تاریکی غبارآلودِ جنگ ادراکی، هر فریادی الزاماً صدای حقیقت نیست. باید چراغ تشخیص را روشن نگه داشت. باید فهمید که دشمن، قبل از آنکه خاک ما را بخواهد، ذهن ما را هدف گرفته است. اگر ذهن ایرانی تسخیر شود، دیگر نیازی به فتح مرزها نیست، خود فرو می‌پاشد. برای ایران، باید ایرانی ماند نه پیاده‌نظامِ هیجان شد و نه بلندگوی روایتِ دشمن. این سرزمین، از گردنه‌های سخت‌تر عبور می‌کند، اگر«همه با هم برای ایران» فراتر از جمله‌ای بر زبان، عهدی در جان‌ها شود.