جمع فرعی 0 تومان
Email :665
علیرضا یوسفی، وزنه بردار ایرانی بر تخت خالی پادشاهی فوق سنگین جهان نشست. او روز گذشته در قهرمانی آسیا با مهار وزنه ۲۶۱ کیلوگرم، رکورد جهان را شکست و پیام روشنی به دنیا فرستاد.
گروه ورزش فارس: روز گذشته مسابقات وزنهبرداری قهرمانی آسیا به پایان رسید. اما اگر فکر میکنید این یک خبر معمولی درباره چند مدال طلا و نقره است، سخت در اشتباهید، چرا که اصل ماجرا جایی شروع میشود که هیچ آماری به تنهایی نمیتواند روایتش کند.در میان هیاهوی پایان مسابقات، یک اتفاق فراتر از جدول مدالها بود. اتفاقی به نام علیرضا یوسفی که رکورد دنیا را جابجا کرد.از تاریکی جراحی تا نور رکورددو سال پیش، علیرضا یوسفی روی تخت عمل جراحی زانو دراز کشید و شاید خیلیها تصورشان این بود که او پس از این عمل شاید دیگر نتواند آنچنان که باید درخشش داشته باشد، اما زندگی با آدمهای استثنایی، قانون خودش را دارد.یوسفی دو سال در هیچ مسابقهای شرکت نکرد و دور بود و دوران درمان و نقاهت را سپری میکرد و مثل کوهی میماند که آتشفشانش را پنهان کرده بود. در این دو سال، خیلیها آمدند و رفتند، خیلیها مدال گرفتند و فراموش شدند، خیلیها از چشم افتادند. اما یوسفی داشت برای چیزی بزرگتر از یک مدال آسیایی آماده میشد، برای احیای دوباره خودش.کودکی که برای زنده ماندن تلاش شدجالبترین بخش ماجرا جایی است که شاید خیلیها مانند جامعه وزنهبرداری از آن مطلع نباشند. علیرضا یوسفی در کودکی تصادفی سنگین کرد و پزشکان چندین عمل جراحی دشوار روی سرش انجام دادند و وقتی این روزها وزنههایی چند صد کیلویی را بالای سر میبرد، آن اتفاق کودکی برای کسی قابل درک نباشد، همان کسی است که روزگاری پزشکان برای زنده ماندنش جنگیدند.
میشود تصور کرد؟ پسری با کابوس جراحیهای مکرر روی سر، آن هم در سنی که بچهها فقط آرزوی بازی دارند. کمتر کسی فکر میکرد این کودک روزی به نماد قدرت و استقامت در آسیا تبدیل شود. اما سرنوشت برای آدمهای خاص، همیشه نقشه دیگری دارد.تالاخادزه رفت؛ شکارچی جدید آمددسته فوق سنگین، سالهای سال تنها بود. لاشا تالاخادزه افسانهای مثل یک قلعه تسخیرناپذیر بالای قله ایستاده بود و هیچکس جرأت نزدیک شدن نداشت، اما با خداحافظی آن غول گرجستانی، پای یک رستم پارسی به میان آمد. رستمی از جنس ایران.یوسفی حالا دارد آرام آرام نشان میدهد که آینده از آن اوست. نه با ادعا، نه با حرف، بلکه با وزنههایی که جیغ میزنند زیر میله و با زانوهایی که درد جراحی را به سخره گرفتهاند. این درخشش دارد نوید روزهایی را میدهد که بار دیگر آقایی فوق سنگین جهان به خاورمیانه برگردد، به ایران برگردد.یک استعداد ناب، یک هشدار صریحعلیرضا یوسفی یک استعداد عجیب است. از آن استعدادهایی که شاید در دهه اخیر کمتر نمونهاش را دیده باشیم. او هم قدرت فیزیکی بالایی دارد، هم ذهنی که بعد از دو عمل جراحی زانو و جراحیهای متعدد سر، هنوز میتواند روی سکوی قهرمانی بایستد و لبخند بزند.اما این پتانسیل، یک شمشیر دو لبه است. از یک سو، وعده قهرمانیهای جهانی و المپیک را میدهد. از سوی دیگر، نیازمند مراقبتی وسواسگونه است. هم از جانب فدراسیون، هم کادر فنی، و مهمتر از همه، از جانب خودش.
نظرات بسته است